کنڈیلے چوۓ دا رپھڑ اک کعانی اے جینوں جرمن فلسفی شوپنہائر نے لکھیا تے ایہ اوہدی اک کتاب وچ 1851 وچ چھپی۔ ایس کعانی نال انسانی ساکاں یا رشتیاں نون سمجن دی کوشش کیتی گئی اے تے نیڑے ہون نال انساناں دے آپسی رپھڑاں نوں دسیا گیا اے۔۔

Porcupines-Discovery-Trail-Jan-11-2007.jpg


ایس کعانی وچ کنڈیلے چوۓ پالے توں ڈردے ہوۓ نیڑے نیڑے ہوندے نیں تاں جے اک دوجے دی گرمی نال پالے ہتھوں مرن توں بچ سکن۔ پر جدوں اوہ نیڑے آگۓ تے اک دوجے دے پنڈے دی گرمی نال اوکھا ویلہ لنگ گیا تے اوناں دے پنڈے تے لگے ہوۓ کنڈے اوناں نوں چبن لگ گۓ۔ اوناں نوں مجبوری نال اک دوجے توں پرے ہونا پیا۔ اوہ اکدوجے دے نیڑے رہن دی لوڑ نوں تے چوکھے نیڑے ہون نال اک دوجے نوں چبن دے رپھڑ نوں سمج گۓ۔ اوناں نوں ایہ سوکھا لگیا جے اک دوجے توں کج دور رہن تاں جے اک دوجے دی گرمی وی لبے تے اک دوجے دے کنڈیاں توں وی بچ سکن۔

ایس فلسفیانہ کعانی چ کنڈیلے چوۓ انسان نیں جیہڑے اک دوجے توں دور نئیں رہ سکدے پر اوناں فطرت ایسی اے جے اک دوجے چوکھا نیڑے ہون تے اک دوجے نوں نقصان دیندے نیں۔

ایہ کعانی جرمن فلسفی شوپنہائر نے 1851 وچ لکھی۔ اینوں فیر نفسیات گروسگمنڈ فرائیڈ نے 1921 وچ اک آرٹیکل دے تھلے لکھیا۔ اے کعانی اک عام بندے دے دوجے لوکاں نال ملنی دے رپھڑ نوں دسدی اے۔ کنڈیلے چوۓ دا رپھڑ انسان دے گوڑے ساک دا رپھڑ اے انسان دوجیاں نال چنگے جذبات تے نیڑے ہون دے باوجود اک دوجے لئی نقصان دا وی سبب ہوندا اے۔ شوپنہائر ایدا حل بچ بچا کے رہن تے اک دوجے توں کح دوری دے ساک دی وکالت کردا اے۔

رلدی پنجابی اکھانلکھو

شوپنہائر دی کعانی اک پنجابی اکھان وچ وی دسی جاسکدی اے:

  • دور گیاں دے ہاوے بھریے؛ نیڑے آیاں دے ساڑے سڑیے۔

بارلے جوڑلکھو